iNetDoc

کامل ترین منبع دانلود مقاله و تحقیق

زمینه ها وعوامل پیدایش فرق تشیٌع

نوع : word - قیمت :5000 - تعداد صفحه : 12

بخشی از تحقیق : 

مقدمه

  زبیدی، شیعه را در لغت به معنای هوادار وطرفدار معنی می کندوآنها را قومی می داند که دوستدار عترت وخاندان پیامبر هستند

شیعه دراصطلاح، به کسانی گفته می شود که به امامت وخلافت بلا فصل علی علیه السلام اعتقاددارند وبر این عقیده اند که امامت او از طریق نصٌ جلیٌ یاخفیٌ ثابت شده است وامامت حق او وفرزندان او است.

   شيعه‏، يكى از بزرگ ترين فرق‏ اسلامى است كه در عصر پیامبر (ص)پى ريزى شده است و پيروانى پيدا كرده و پس از رحلت آن حضرت، به تدريج رشد نموده است، وبر این باورند که خلافت اسلامى كه البته ولايت باطنى و پيشوائى معنوى لازم لاينفك آن است، از آن على و اولاد على عليه السّلام است كه به موجب تصريح خود پيغمبر اكرم (ص)وساير ائمه، اهل بيت، دوازده تن مى باشند.ولی مدتی نگذشت که عواملی باعث شد که گروه های از دل تشیٌع اصیل انشعاب پیدا کنندو امامت را منحصر در اهل بیت دوازده گانه ندانند .

 

 

 

 

 

 

 

 

زمینه ها وعوامل پیدایش فرق تشیٌع

پدید آمدن فرقه‏هاى گوناگون در تشيّع، بخاطر درك ناصحيح مفاهيم دينى و منافع و اغراض شخصى.و اختلاف  بر سر شمار امامان و چگونگى تعيين امام بود که این اختلاف به تدریج در امامت و جانشينى رسول خدا (ص) و چگونگى تعيين، نصب و ويژگى‏هاى شخصى امام و مسائل فكرى و اصول عقيدتى و مسائل فرعى فقهى ،توسعه پیدا کرد.

 

آغاز فرق تشیٌع

شیعه در زمان سه پیشوای اول(حضرت اميرالمؤ منين على و حسن بن على و حسين بن على عليهم السّلام)هیچگونه انشعابی نداشت اما طولی نکشید که شیعیان در میان  خودشان بعد از شهادت امام سوم دچار اختلاف و انشعاب داخلی شدند.ودر این هنگام بود که فرقه های شیعه یکی پس از دیگری به خاطر اختلاف بر سر امامت ورهبری،وعواملی که ذکر شد،از اصل نخستین تشیٌع جداشدند وگروه وفرقه خاصٌی را به وجود آورده وباعث گمراهی عده ای از مسیر اصلی تشیٌع شدند امروزه بیشتر این فرق تشیٌع منقرض شده است وتنها نامی از آنها در لابلای کتابها به چشم می خورد.هرچند شمار فرقه های شیعه را کسانی مانند شهرستانی بسیار ذکر کرده اندولی مشهورترین فرقه های شیعه که فرقه نویسان ذکرکرده­اند: كيسانيّه، زيديّه، اسماعيليّه، اماميّه، فطحيّه و غلات هستند

 

 

 

فرقه ي كيسانيٌه

   کیسانیٌه، نام یکی از فرقه های شیعه است که چندسال بعد از شهادت امام حسین علیه السلام به وجود آمد واین گروه اولین فرقه ای بود که از درون تشیٌع انشعاب پیدا کرد وآنان براین باورند که امامت بعداز آن حضرت به برادرش محمد حنفیه رسیداست ومجمد حنفیه همان مهدی موعود است واينكه او نمرده ودر کوه رضوي در اطراف مكه غائب شده است و به زودى باز مى گردد و فرمانرواى زمين مى شود.

 

اختلاف در نام گذاری این فرقه به کیسان

كيسانيٌه رابه كيسان نسبت داده اند در اين كه كيسان چه كسي است چند قول مطرح است:

1)آیت الله سبحانی اولین قول را این چنین بیان می کند که کیسان نام محمد بن حنفیه است

2).كيسان بنابر قول گروهى از فرقه نويسندگان، آزاد كرده امام على عليه السلام بوده است

3).و به قول گروهى ديگر: كيسان مختار ثقفى مى باشد، و كيسانيه منسوب به او مى باشند در علت نام گذاری مختار به این لقب نوبختی چنین می گوید :مختار رالقب کیسان داده شده است بخاطر اینکه رئیس شهربانی او که ابوعمره بود کیسان نام داشت.

  4).علامٌه مجلسی روایتی را نقل می کندکه  با استناد به آن کیسان لقب خود مختار است ؛روایت این است که روزی مختار بر ران حضرت علی (ع)نشسته بودوحضرت دست بر سر اومی کشیدو می فرمود :یا کیس یا کیس (ای باهوش )» وبه خاطر این، کیسان نامیده شداین روایت را اشعری از بحار نقل می کند ویکی از علت های نام گذاری این فرقه به کیسانیه به شمار می آورد .

 

 

انشعاب های داخلی کیسانیٌه

   بعضی از کتابهای ملل ونحل کیسانیٌه رابه یازده فرقه تقسیم کرده اند ولی نوبختی آنان را به سه گروه :مختاریٌه (کیسانیه خالص)؛پیروان مختار ثقفی هستند،حارثیٌه ؛پیروان عبدالله بن حارث را گویند [19]وعباسیٌه؛ این گروه امامت را در فرزندان عباس می دانند،تقسیم کرده است.

 

پیدایش وعقاید فرقه ی زیدیٌه

   این فرقه از جمله فرقه های شیعه است که امام علی (ع)رابه عنوان امام وجانشین پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله می شناسند وپس از ایشان به امامت امام حسن(ع) وامام حسین (ع)عقیده دارند ولی بعد از امام حسین (ع)،زید فرزندامام سجاد (ع)را  امام می دانند پس از شهادت امام حسين (ع)،چون زید­بن­علی (122-80ﻫ)عليه­امويان شوريد، برخى شيعيان پنداشتند كه او امام است؛ زيرا به گمان آنان امام، كسى است كه دو شرط داشته باشد :1).از نسل فاطمه(ع) باشد ،2).با شمشير قيام كند. اين گروه، خود را «زيديّه» خواندند.این در حالی است که  بعضی ازعلماى شيعه بر این باورند كه زيد بن على (ع) هيچ گاه ادّعاى امامت نكرده و حضرت باقر(ع) و حضرت صادق (ع) را امام مى‏دانسته است.

    بنا به آنچه گفته اند (زيديٌه) در اصول اسلام، مذاق معتزله و در فروع، فقه ابى حنيفه رئيس يكى از چهار مذهب اهل سنت را دارند. اختلافات مختصرى نيز در پاره اى از مسائل در ميانشان هست‏.

 



نوع فایل : word
اندازه فایل : 12
قیمت : 5000
خرید